Parę tygodni temu robiłem stand-up na imprezie firmowej Społem Nidzica. I tutaj chciałem na starcie odpowiedzieć na parę pytań, które prawdopodobnie się pojawią. Tak, Społem dalej istnieje. Nie, nie jest reliktem komunizmu – jest dużo starsze (nazwę ‘Społem’ wymyślił Żeromski). I co ciekawe, w niektórych częściach Polski firma miewa się zadziwiająco dobrze. W Nidzicy nie widziałem żadnej Żabki (osiągnięcie w Polsce A.D. 2026). Za to minąłem naprawdę dużo sklepów Społem.
Ale, ale… Może przejdę do tych zaskakujących rzeczy, których się dowiedziałem. Mianowicie Społem ma swój hymn. Nie. Pracownicy nie śpiewają go przed rozpoczęciem pracy (a trochę szkoda). Nie leci co drugą piosenkę w sklepowych głośnikach. Ale dalej oficjalnie istnieje. Jedna z jego zwrotek brzmi tak:
“Oto staje nas wolna gromada,
budowniczych tworzących swój świat,
w których złoty cielec już nie włada,
a nowego życia tkwi ład.”
No spoko, spoko, ale trochę nijako. Trochę też nie wiadomo, o co chodzi. Ja osobiście wolę hymny, które są odrobinę bardziej bojowe i mocniej zagrzewają do walki. Więc na występ dla Społem napisałem swoją wersję:
“Za naszą sprawą wszystkie Żabki podzielą los Dino
i w trybie przyspieszonym natychmiast wyginą.
W Portugalii prezes Biedronki będzie liczył,
że do skóry mu się nie dobierze Społem z Nidzicy.”
Powiedziałem ten fragmencik hymn w trakcie występu. Nie wiem, czy się przyjęło 🙂 Jest szansa za to, że się spodobało, bo dostałem brawka i bardzo spoko opinię po występie.

Na innej imprezie firmowej we wrześniu, oprócz mojego stand-upu był konkurs na przebranie w stylu Dzikiego Zachodu. I co zaskakujące, przebrało się tak mniej więcej 50% uczestników. Większość za kowboi. Konkurs natomiast wygrała Pani, która miała na sobie bardzo wiarygodny strój plemienia Lakota (tak wiedziałem, że to strój Lakotów. Znaczy strzeliłem, że Siuksów. Ale okazało się, że te określenia mogą być używane wymiennie. Więc liczy się, jakbym wiedział.
Ale do rzeczy. Przebranie było takie na dwieście procent. Płaszcz ze skóry, kostne korale pod szyją (takie płaskie, szerokie – rzekomo miały chronić przed strzałami) i pióropusz, który nie był z plastiku ale z piór.
Zagadałem, gdzie Pani wypożyczyła kostium. I okazało się, że nie musiała wypożyczać. W domu jej leżał, bo jej mąż jest indianistą. I właśnie w tym momencie dowiedziałem się, że indianiści istnieją. Kim są… Yyyy, to skomplikowane.
Miłośnikami i badaczami kultury Rdzennych Amerykanów (aczkolwiek sami o wiele częściej używają lekko problematycznego słowa na “I”.) W dużej mierze są też rekonstruktorami ale raczej niehistorycznymi – odtwarzają bądź co bądź kulturę, która w dalszym ciągu istnieje.
Oczywiście zacząłem czytać o indianistach i okazuje się, że działają bardzo prężnie. Na przykład w listopadzie możecie wpaść na organizowany przez nich Pow-Wow w Lubawce :)
Dosłownie następnego dnia grałem stand-up dla firmy produkującej pasty i akcesoria do butów. (Tutaj jeden z organizatorów był rekonstruktorem Galów, ale niestety nie przyszedł w kostiumie.)
Dowiedziałem się natomiast bardzo ciekawej rzeczy o problemach, jakie mają klienci tej branży. Wiecie, co to są prawidła? Takie jakby stopy od manekina bez reszty manekina. Drewniane wkładki do butów, które mają zachować kształt obuwia.
I jeden z pracowników firmy na bankiecie powiedział mi, że ludzie, którzy chcileli kupić prawidła regularnie dzwonili do nich, żeby zapytać, czy para prawideł to prawe prawidło i lewe prawidło (lewidło sic 🙂)
I tak podobno non stop. Telefon co drugi dzień, czy jak klient złoży zamówienie na dwa prawidła, to jedno będzie lewe.
Podejrzewam, że chodzi o sylabę “praw”, która bardzo mocno sugeruje związek z konkretną stroną. Myślę, że gdyby ustrojstwo nazywało się “prostowidło”, problem by nie istniał.
Na szczęście też firma znalazła prostsze rozwiązanie. Parę miesięcy temu na stronie wprowadziła opis, że para prawideł to prawe i lewe. Telefony w tej sprawie ustały :)