Raczej o tym nie mówię, nie piszę i nawet rzadko wspominam w myślach, ale oprócz tego bloga założyłem jeszcze kilka innych. Ze dwa lub trzy nawet przez jakiś czas rzetelnie prowadziłem. Najdłużej chyba bloga, który miał za cel jedynie trening pisania. Znalazły się tam zawrotne ilości chłamu, krótkich historyjek i bezsensownych zlepków zdań napisanych na wylosowane słowo. Nie będę się więc chwalił tym blogiem w całości, natomiast jeden post w dalszym ciągu na tyle lubię, że jestem skłonny go opublikować tutaj.
Pisałem kiedyś, że lubię filmy uroczo popieprzone. Zaliczam do nich wszystkie produkcje opowiadające dziwne historie nietypowych indywiduów i epatujące surrealistycznym, nienachalnym humorem. Wbrew pozorom jest ich całkiem sporo: „Śniadanie na Plutonie,” „Wszystkie odloty Cheyenna,” „Chłopak do towarzystwa,” „Forest Gump.” Od dzisiaj w pewnym sensie będzie o jeden więcej. Wymyślę sobie własną fabułę nowego filmu uroczo popieprzonego.